"திப்பிலி தேன்மிளகு சுக்கினோ டிம்பூரல்
துப்பிலா ஆன்பால் தலைக்காடை ஒப்பில்லா
வெந்நீரும் வெண்ணையு மெய்ச்சாந்தும் பூசவிவை
மண்ணூழி வாழும் மகிழ்ந்து"

முந்தையநாள் பொங்கிய சோறு மீதமானால் அதில் புதிய நீரையோ அல்லது வடிதண்ணீரையோ ஊற்றி கைகளால் கிளறிவிட்டுத்தூங்குவோம். அந்தச்செயலுக்குப்பின் இருப்பது ஆக்கிய சோற்றை வீணடிக்கக்கூடாது என்கிற சிக்கனம் மட்டுமல்ல இரவில் தூங்குகிற நாம் காலையில் பிழைத்துக்கிடந்தால் குடித்துக்கொள்ளலாம் என்கிற நம்பிக்கையும்தான்.

ஆனால் இவையிரண்டையும்மீறி இன்னொரு மேஜிக் நிகழ்ந்திருக்கும் கஞ்சியில். அது கைகளால் கிளரும் தன்மை, தண்ணீர் சேர்க்கும் அளவு, தண்ணீரும் சோறும் கலந்திருக்கும் காலம் இம்மூன்றும்தான் அதன் ருசியைத்தீர்மானிப்பது.அதைத்தான் நாம் கைப்பக்குவம் என்கிறோம்.

 அது தொல்குடியாக வாழ்ந்து  வந்ததுமுதல் வழிவழியாக நம் வீட்டுப்பெண்கள் வரை வந்துசேர்ந்திருக்கிறது. தற்சார்பு வாழ்க்கையை மேற்கொண்டிருக்கும் குடும்ப ஒன்றுகூடலின்மூலம்  அவரவர் தோட்டத்தில் கிடைக்கும் மூலப்பொருட்களை உணவாக, உடையாக, உறையூளாக, மருத்துவமாக என மதிப்புகூட்டி வாழும் கல்வியை கைமாற்றிக்கொண்டு நகர தற்சார்பு சிறக்கும்.